فیلمی آمریکایی از نیک کاساوتیس است که در سال ۲۰۰۴ از روی رمانی به همین نام نوشتهٔ نیکلاس اسپارکس ساخته شد. از بازیگران این فیلم می‌توان به #رایانگاسلینگ و ریچل مک آدامز اشاره کرد.
هر چقدر در داستان جلوتر می رفتم بیشتر مطمئن می شدم که قبلاً این داستان را شنیده ام، تا آنکه متوجه شدم قبلاً خود فیلم را دیده ام.
راستش با توجه به موضوع فرعی داستان که بحث #آلزایمر بود و اینکه ابتلا به این بیماری به نظرم جزو دردناکترین رنجهایی است که ممکن است یک انسان متحمل شود، بیش از توجه به تکنیک و داستان، تا نیمه ی فیلم  تنها سوال پس ذهنم این بود که اگر این اتفاق برای من بیفتد چه می شود؟! اصلا چرا هیچ چیز از فیلم به خاطر ندارم؟
وقتی بیشتر جلو رفتم به این فکر افتادم که احتمالا در برهه ای از زندگی ام فیلم را دیده ام که عشق ابدی و حقیقی به گمانم قصه ای صرفا رمانتیک و دروغین بوده و فیلم را پس زده و به فراموشی سپرده ام، اما این بار سعی کردم از فیلم لذت ببرم و دانستن این که این داستان بر مبنای واقعیت نوشته شده حظ فیلم را دو چندان کرد.
فیلم به شدت رمانتیک و عاشقانه بود تا حدی که دوربین حتی از نشان دادن صحنه های خشن طفره می رفت، کادرهای هنرمندانه از طبیعت و مناظر چشم نواز، فضای بهشت این جهانی را در سایه ی عشق تداعی می کرد. 
نمی گویم که این فیلم یک شاهکار سینمایی بود، اما دیدنش خالی از لطف نبود.
#ارغوان_اشترانی
۱۳۹۹/۰۵/۰۸