خیلی وقته که فکرم رو مشغول کرده...

اندازه‌ی کوله‌ی آدمها...

آدمهای معدودی رو دیدم که اغلب کیفهای بزرگی حمل می کنند. توی کیفشون هم همه چیز از جون مرغ تا شیر آدمیزاد پیدا می‌شه... چرا این آدمها به چنین رنجی تن می دن؟

شاید چون خیلی تنهان. شاید چون خیلی بی اعتمادند. شاید چون خیلی مغرورند و خیلی بی تکیه گاهی کشیدند. شاید چون دوست ندارند برای گرفتن هیچ چیزی محتاج کسی باشند و از کسی کمک بخوان...

شاید چون هر روز که از خونه بیرون می‌زنن بیشتر از آدمهای دیگه برگشتشون به خونه طول می‌کشه...

نمی دونم... ولی به هر حال... وقتی بعضی آدما رو با کوله‌های بزرگ می‌بینم بدجور دلم می‌گیره....