فیلم #ماهمهباهمهستیم، در لایه ی اول یک فیلم کمدی و در حقیقت یک فیلم سیاسی است، هواپیما نماد کشور ایران است و مسافرانش نماد مردمند که آگاهانه به سقوطش رضایت داده اند، خلبان و کمک خلبانش نماد دولت اند که از بین انتخابهای محدود برای هدایت هواپیما برای سقوط برگزیده شده اند و مهران مدیری نماینده ی حکومت است که می تواند تصمیم گیری کند که اساسا کدام یک از مردم زنده اند یا مرده و محمد رضا گلزار نماد افرادی چون مازیار ابراهیمی هستند که بی خبر از ماجرا فقط به جرم اندک ارتباط در حقیقت بی ربطی به ماجرا دستگیر و به اعترافات اجباری وادار می شوند.
(محمد رضا گلزار فقط به این خاطر دستگیر شده که در فیلمی بازی می کرده که سرنشینان هواپیمایی تصمیم به سقوطش گرفته اند.)
شعار نترسید نترسید ما همه با هم هستیم از شعارهای اعتراضات اخیر دی ماه ٩٧ بود که برای وضوح هر چه بیشتر این نمادگذاریها در فیلم گنجانده شده است.
بدبختی سرنشینان این هواپیما که از اصلاح زندگی شان ناامید شده اند این است که حتی اگر تصمیمشان را عوض کنند و به فرض محال دولت را به حمایت خود وادار کنند سوار هواپیمایی هستند که از برکت تحریم ها اصلا چرخی برای نشستن ندارد!
آخرین کدگذاری کارگردان فرود نصفه نیمه اما موفقیت آمیز هواپیما در خلیج فارس است، این خلبان که قبلاً سعی کرده هواپیمایی دچار نقص فنی را در دریاچه ی ارومیه بنشاند و به دلیل خشک شدن دریاچه موفق نشده است، این بار در خلیج فارس از پس این مهم برمی آید، شاید این آخرین تلاش کارگردان برای رساندن پیام اتحاد به اقوام گوناگون ایران برای نجات هواپیمای در حال سقوط است، اقوامی که قرنهاست همه دل در گرو این دیار داشته اند و در این چهل سال اخیر به جان هم و این سرزمین پارسی افتاده اند و مهمترینشان تورک زبانهایی که بزرگترین شاعرشان اشعار بس زیبایی به زبان پارسی دارد ولی متاسفانه امروزه در استادیوم ها فریاد خلیج عربی سر میدهند یا روی نام خیابان فردوسی ارومیه رنگ می پاشند و انگار نه انگار که ستارخان و باقرخان نسبتی حتی دور با ایشان داشته اند....
وقت آن است که حقه ی از بین بردن اتحاد اقوام توسط آگاهان قومیتهای اتحاد ستیز افشا شود و خودشان با فاشیستهای میان خود به ستیزه برخیزند...
کاش خفتگان، پیش از سقوط این هواپیمای نازنین از خواب غفلت برخیزند...

18 آبان 98